Vanuatu!

Als je alle tijd van de wereld hebt, open staat voor alles en geen plannen maakt kunnen de mooiste dingen gebeuren. Toen ik een maand geleden te horen kreeg dat er een plaats was vrijgekomen voor de ‘Vanuatu mission’ kon ik dit aanbod niet aan mij laten voorbij gaan. De missie was me niet geheel duidelijk, enkel wist ik dat ik ging helpen met de bouw van een school en een gezondheidskliniek. Daarnaast werd aangeraden om een bezoek te brengen aan de dokter, ter preventie van Malaria en andere onwelkome gezondsheidsproblemen. Met deze informatie stapte ik op 28 juni met een groep van 20 anderen in het vliegtuig naar Vanuatu.

Vanuatu is een eilandengroep in de south-pacific ocean, bestaande uit 82 relatief kleine eilandjes van vulkanische origine. Voormalig door Engeland en Frankrijk geregeerd maar sinds 1980 onafhankelijk. De voertaal is ‘Bislama’, wat het meest weg heeft van Engels en naar mijn idee Afrikaans klinkt. We arriveerden in Espiritu Santo, het grootste eiland van Vanuatu. Na een overnachting stapten we de volgende dag op een klein lokaal vliegtuig naar het eiland Gaua. Gaua was het eiland waar we zouden gaan helpen met de bouw.

De aankomst was memorabel, we werden ontvangen door een grote groep locals, allen zwaaiend en nieuwsgierig naar de nieuwe lading, wij, die het vliegtuig bracht. Net als ons, keken zij hun ogen uit. De vraag is wie meer nieuwsgierig was..Niet vreemd ook te weten dat de inwoners bijna niet in aanraking komen met de buitenwereld, de meesten blijven hun hele leven op dit eiland. Ik probeer me in hun te verplaatsen, hoe vreemd moet het zijn om een zooitje westerlingen te zien aankomen m et hun oversized koffers, liters zonnebrand, muggenspray en te grote zonnebrillen??

Een van de eerste dingen die me opvielen waren de duizenden palmbomen, overal waar je kijkt zijn palmbomen met trossen kokosnoten!! Omdat Vanuatu een tropisch klimaat heeft is het er ofwel warm of superwarm. Gelukkig arriveerden wij in seizoen warm, een relaxte temperatuur van 28 graden en een zeebries, zeer welkom na de koudere temperaturen in Brisbane. Ons verblijf voor 10 dagen was de hangar van Dokter Mark. Dokter Mark woont samen met zijn vrouw Naomi en dochter Kay sinds 6 jaar in Gaua, hij is de enige dokter in de hele omgeving van de noordelijke eilanden en draagt daarom de verantwoordelijkheid voor de gezondheid van velen. Hij heeft een klein vliegtuig waarmee hij van eiland naar eiland vliegt en waar nodig operaties uitvoert. In Gaua was er al een kliniek, maar na een bezoek aan deze kliniek werd me duidelijk waarom er een nieuwe kliniek moest komen. De operatiekamer was een klein donker kamertje. Hoewel dokter Mark en zijn familie in deze afgelopen jaren al gigantisch veel hebben bereikt, moet er nog veel gebeuren. Er is vrijwel geen apparatuur voor handen (niet vreemd ook aangezien de eilanden zo ongelofelijk lastig bereikbaar zijn), ook de voorraad aan medicatie en dergelijke is schaars. Mark voert operaties uit in omstandigheden die moeilijk in te denken zijn, omstandigheden waarvoor een dokter in Nederland zou worden aangeklaagd. Desondanks levert hij geweldig werk, geassisteerd door Kay. Naomi is een van de leraren op het eiland. Er was al een school, maar de klaslokalen zijn overvol en het was daarom van belang dat er een nieuw gebouw zou komen. Geraakt door de inzet van deze familie wilden we ons allen inzetten om in 10 dagen tijd zoveel mogelijk te bereiken zodat de kliniek en school zo snel mogelijk in gebruik genomen kunnen worden.

Ondanks dat we overdag de hele dag werkten, hebben we toch nog veel van het eiland kunnen zien. Omdat de quad, motorfiets en 2 mountainbikes (en een verloren jeep, geen idee waar deze vandaan komt) van Mark de enige vervoermiddelen op het eiland zijn liepen we vrijwel overal naartoe. Dit was een goede mogelijkheid om de omgeving en de inwoners te leren kennen. De inwoners zijn zeer verlegen, maar ongelofelijk vriendelijk. Iedereen zwaait en begroet je en de kinderen rennen achter je aan om je vervolgens met grote verlegen ogen aan te kijken. Aan het einde van de dag probeerden we altijd wat met de inwoners te doen. Voetballen, een duik in zee, liedjes zingen en met de kinderen spelletjes spelen waren goede manieren om elkaar beter te leren kennen. Elke dag leerde we wat nieuws over de cultuur, hun voedsel (waarin de kokosnoot centraal staat, ja echt, je kunt de meest bizarre dingen hiermee doen) van alle tropische fruitsoorten, het bereiden van kokosmelk, hun taal, de hutjes waarin ze wonen (gemaakt van palmbladeren), kortom de leefstijl. Een avond hielden we een groot kampvuur waarin er een mix was in lokaal eten (een van de gerechten noemen ze laplap) en buitenlands (oftewel westers) eten. De avond werd een succes nadat we ‘hints’ hadden gespeeld, iedereen deed mee en de kinderen vonden het prachtig.

Een groot deel van de inwoners zijn christelijk en gaan naar een klein kerkje. Ook wij vergezelden hen naar de kerk. Ik had het geluk in de kerk een verhaal aan de kinderen te mogen vertellen. Ik probeerde ze te vertellen over Nederland, het klimaat en de vier seizoenen. Niet gemakkelijk, hoe leg je het concept ‘sneeuw’ uit aan iemand die alleen maar warmte kent? Gelukkig had Kay nog wat boeken uit haar kindertijd met plaatjes van winter en herfst. Ik vertelde het verhaal van de beer en de bij, de bezige bij die altijd werkt en de beer die luiert en geen eten zoekt voor de winter. Kay was de tolk, zij vertaalde het in Bislama. Om al die grote ogen op me gericht te zien was denk ik een van de beste momenten op het eiland.

De laatste dag mocht ik mee in het vliegtuig van Mark, met 2 anderen vlogen we over het eiland. Ook op Gaua is er een vulkaan. In het vliegtuig konden we de vulkaan goed zien, de enorme gapende krater waar nog altijd rook uitkomt. De vulkaan is omgeven door een enorm meer wat deze vulkaan tot een van de gevaarlijkste vulkanen op de wereld maakt. Mark vertelde ons dat als de vulkaan uitbarst al het water in gloeiend hete stoom verandert, uitzet en het hele eiland van de kaart veegt. Soms is het denk ik maar goed om zo min mogelijk over de plek te weten waar je naar toe gaat...

Gisteravond zijn we terug gekomen, terug in Brisbane en kijk ik terug op 2 fantastische weken, met een groep waarin iedereen zich 100 procent heeft ingezet. De buitenkant van zowel de school als de kliniek zijn volledig afgerond. Een nieuwe groep gaat zich ontfermen over de binnenkant, het verven en dergelijke. Nooit geweten dat ik kon meehelpen in de bouw (dankje paps), maar er waren genoeg dingen te doen waarvoor je geen bouwkundige hoeft te zijn. Van opmeten, sjouwen, boren, kitten tot aan zagen, alle handen waren welkom en al onze handen hebben het werk licht gemaakt. Het is waarschijnlijk een project wat nooit afloopt en er zal altijd hulp nodig zijn, maar het is weer een stap verder en ik ben blij dat ik hierin heb kunnen meehelpen.

Met HalloBuitenland.nl kun je Sanne in Vanuatu echt goedkoop bellen!